Po drugiej stronie luster

Wydaje się to bardzo ładne – powiedziała, skończywszy – tylko że dość trudne do zrozumienia!
Alicja po drugiej stronie lustra, Lewis Carroll

 

Sztuka i nauka - pozornie dwa różne języki. Wydaje się, że kod logiki i kod antylogiki niewiele mają ze sobą wspólnego.


Świat po drugiej stronie lustra zdaje się irracjonalny, a jednak czyż nie rządzą nim ścisłe prawa, tylko nieco odwrotnie zapisane?

Czy możemy spełnić dziecięce marzenie o gwiazdce z nieba? Uchwycić ją na zawsze, uwięzić i mieć na własność? Zakopać, posadzić w ogródku niczym kwiat i podziwiać? I jak to zrobić, by nie była to tylko wyśniona baśń? Lustra od wieków fascynowały ludzi. Uważane były za przedmioty magiczne, dzięki którym można było nawiązać kontakt z innym wymiarem. Były też doskonałym narzędziem poznania, służącym między innymi zgłębianiu tego co zbyt daleko lub zbyt blisko.

W instalacji/warsztacie „Po drugiej stronie luster” odwołuję się do dziecięcej zabawy w zakopywanie widoczków/sekretów. Obrazków ukrytych – kompozycji pod małym szkiełkiem, ale o wielkim znaczeniu, bo pewna wtajemniczona grupa zakopywała je razem w tym właśnie miejscu i czasie i przez ten rytuał obrazki mogły zaistnieć i być. Gdy po jakimś czasie wracało się do nich, by odkopać je i podziwiać, obrazki były już inne, zmieniały się. To co pod szkiełkiem – kwiaty ulegały rozkładowi, wstążeczki blakły, świecidełka traciły blask, zmieniały położenie, ale świadomość, że były tam, była dziecięco mistycznie wręcz ważna. W Renesowie, za stodołą wraz z dziećmi zakopujemy zamiast obrazków pod szkiełkami małe lusterka. Odbija się w nich błękitne niebo, białe chmurki, kosmyki naszych włosów. Przykrywamy je ziemią. Wrócimy tu w nocy. Rozkopiemy ziemie, by znaleźć w niej gwiazdy. Dziecięca irracjonalność, gdzie marzenie jest bardziej rzeczywiste niż rzeczywistość jest tylko pozorna.

Alicji pomyślało się coś dziwnego. Prawie każdy, kogo dotąd spotkała, wygłaszał jakieś poezje: więc postanowiła spróbować, czy Osa też to potrafi.
Alicja po drugiej stronie lustra, Lewis Carroll

 

Po drugiej stronie luster

Wydaje się to bardzo ładne – powiedziała, skończywszy – tylko że dość trudne do zrozumienia!
Alicja po drugiej stronie lustra, Lewis Carroll

 

Sztuka i nauka - pozornie dwa różne języki. Wydaje się, że kod logiki i kod antylogiki niewiele mają ze sobą wspólnego.


Świat po drugiej stronie lustra zdaje się irracjonalny, a jednak czyż nie rządzą nim ścisłe prawa, tylko nieco odwrotnie zapisane?

Czy możemy spełnić dziecięce marzenie o gwiazdce z nieba? Uchwycić ją na zawsze, uwięzić i mieć na własność? Zakopać, posadzić w ogródku niczym kwiat i podziwiać? I jak to zrobić, by nie była to tylko wyśniona baśń? Lustra od wieków fascynowały ludzi. Uważane były za przedmioty magiczne, dzięki którym można było nawiązać kontakt z innym wymiarem. Były też doskonałym narzędziem poznania, służącym między innymi zgłębianiu tego co zbyt daleko lub zbyt blisko.

W instalacji/warsztacie „Po drugiej stronie luster” odwołuję się do dziecięcej zabawy w zakopywanie widoczków/sekretów. Obrazków ukrytych – kompozycji pod małym szkiełkiem, ale o wielkim znaczeniu, bo pewna wtajemniczona grupa zakopywała je razem w tym właśnie miejscu i czasie i przez ten rytuał obrazki mogły zaistnieć i być. Gdy po jakimś czasie wracało się do nich, by odkopać je i podziwiać, obrazki były już inne, zmieniały się. To co pod szkiełkiem – kwiaty ulegały rozkładowi, wstążeczki blakły, świecidełka traciły blask, zmieniały położenie, ale świadomość, że były tam, była dziecięco mistycznie wręcz ważna. W Renesowie, za stodołą wraz z dziećmi zakopujemy zamiast obrazków pod szkiełkami małe lusterka. Odbija się w nich błękitne niebo, białe chmurki, kosmyki naszych włosów. Przykrywamy je ziemią. Wrócimy tu w nocy. Rozkopiemy ziemie, by znaleźć w niej gwiazdy. Dziecięca irracjonalność, gdzie marzenie jest bardziej rzeczywiste niż rzeczywistość jest tylko pozorna.

Alicji pomyślało się coś dziwnego. Prawie każdy, kogo dotąd spotkała, wygłaszał jakieś poezje: więc postanowiła spróbować, czy Osa też to potrafi.
Alicja po drugiej stronie lustra, Lewis Carroll